Hugleiðingar Hafdísar

19.3.04

Undanfarið hef ég mikið verið að velta fyrir mér hvað fólki fer aftur við það að grúska í enskum bókum daginn út og daginn inn. Nú á tíðum rek ég mig oft á það að muna ekki hvernig íslenskt orð er stafsett og þess í stað gríp ég til þess ráðs að endurorða setninguna mína. Ég var að merkja umslög um daginn og rak augun í að ég skrifaði nágreni en ekki nágrenni, fór mikið að velta þessu fyrir mér og fannst nágreni eðlilegra. Hugsaði um GRENI en ekki orðið grennd. Núna finnst mér ósköp eðlilegt að það sé tvö n. Mér finnst að sjálfsögðu mjög gott og blessað að allt okkar nám sé á ensku og þó að fyrirlestrar eigi að vera á íslensku veit hver sá sem er kominn lengra í námi en framhaldsskóla að kennarar og prófessorar sletta ensku mjög mikið og oft nota þeir hana þó að góð og gild íslensk orð séu til yfir hlutinn. Kennarinn minn í lífeðlislegri sálarfræði er svona týpískur í þeim efnum og notar mjög mikið ensku í staðinn fyrir íslensku. Hann sagði til dæmis EMOTION svona milljón sinnum um daginn í staðinn fyrir að nota orðið tilfinningar. Ég í vonlausri baráttu minni við yfirtöku enskunnar þýddi orðið í hvert skipti sem hann notaði það og þýði yfirleitt þessi einföldustu orð sem hann notar. Ég myndi læra meira í tímunum hjá honum ef hann notaði bara eitt tungumál í stað tveggja eða þriggja þegar latínan blandast inn í þetta.
Ég hef alltaf reynt að tileinka mér góðar málsvenjur og það er mér lífspursmál að tala eins góða íslensku og ég get og því finnst mér soldið leiðinlegt að vera ekkert haldið við í háskóla. Ég veit að það hefðu ekki allir áhuga á að bæta við sig fagi í íslensku en vill fólk ekki tala rétt og hafa yfirgripsmikinn orðaforða?

Sjálf dæmi ég fólk soldið út frá því hvernig það talar. Ég hef oft haldið því fram að ég sé ekki sama persónan á íslensku og ensku. Ég get ekki tjáð mig jafn vel á ensku og á íslensku og því er ég ekki sú sama. Þó að ég muni ekki alltaf orðin sem ég ætla að nota í íslensku gerist það mun sjaldnar heldur en þegar ég er að tjá mig á enska tungu. Ég er heldur ekkert svakalega æfð í því að tala á ensku þar sem lítill hluti af mínu lífi krefst þess að ég mali á ensku. Ellen vinkona mín er að læra tölvunarfræði á Akureyri og þar fer allt námið fram á ensku, öll verkefni og kennslan sjálf - meira að segja prófin. Hún er orðin miklu betri í ensku en áður enda bara eðlilegt þar sem hún hefur svo gott sem hugsað á ensku í þrjú ár. Ég hef líka sérlega gaman af því að heyra hvað hún er að læra þar sem ég skil minna en ekkert í því. Ég gæti e.t.v gert mér betur grein fyrir því ef ég heyrði íslensku þýðinguna en oft veit hún hana ekki einu sinni sjálf og það er langt síðan hún hætti að nenna að útskýra þetta fyrir mér enda er ekki mikið samlagninarmerki á milli mín og tölva!

Hvað finnst ykkur, hefur ykkur farið aftur eða er allt við sama heygarðshornið?

Hafdís skrifaði klukkan 4:46 e.h. |

Comments: Skrifa ummæli